نکته جالب و غیرقابل فهم زندگی برای من این است که عمرمان را صرف به دست آوردن چیزهایی می‌کنیم که در نهایت با ترک از دنیا آنها را جا می‌گذاریم و می‌رویم.
دیگران را نمی‌دانم، ولی لااقل برای من مهم است که برای به دست آوردن چیزی ابدی تلاش کنم. قصد ندارم وانمود کنم که بهتر از دیگران هستم ولی می‌بینم کمتر کسی به این نکته اندیشیده است. و شاهد آدمهایی در اطرافم هستم که برای پول و قدرت و سلطه چه کارهایی می‌کنند. جنون نیاز به پول و غیره بی‌خردی را در وجودمان تزریق می‌کند تا حدی که فراموش می‌کنیم اینجا محل گذر است.
چه خوشتان بیاید یا نیاید بنده طرز فکری متفاوت نسبت به دیگران دارم و نمی‌توانم نصیحت‌هایی همچون خوش‌بین بودن را بپذیرم. چون نه بدبینی را قبول دارم و نه خوش‌بینی. هرکدام‌شان به بیراهه ختم می‌شود.
اعتماد کامل به خدا و قدرتش ابتدا در اندیشه و سپس در عمل تنها راه نجات بشر است. و این یک حقیقت است و نه خوش‌بینی یا بدبینی.
هرکسی به این مرحله برسد خواهد دید که نیازی به تلاش برای به دست آوردن بیشتر و بیشتر نیست و نیازهایش در حد لازم برآورده خواهد شد و هرچه بیشتر به سمت خداوند گام بردارد چشم‌هایش به مواردی شگرف بینا می‌شود که تاکنون از آن غافل بوده است.
هرکسی متفاوت خواهد شد وقتی در پی حقیقت و ابدی باشد.