این جهان و اهل او بی‌حاصل‌اند

هر دو اندر بی‌وفایی یکدل‌اند

زادهٔ دنیا چو دنیا بی‌وفاست

گرچه رو آرد به تو آن رو قفاست


دیگه مثل سابق از رفتارها و دورویی آدم‌ها عصبانی و آنچنان شدید ناراحت نمی‌شوم. فقط آن لحظه کمی دلخوری پیش می‌آید و تمام. این شعر مولانا و تجربه‌ی زندگی با دیگران به من ثابت کرده که عصبانی شدن و به دل گرفتن دلخوری‌ها، بسیار بیهوده است. بعد از این کاری را که لازم می‌دانم انجام می‌دهم و برای بسیاری از اطرافیان در محل کار و بعضی دوستان علتی را توضیح نخواهم داد. چون توضیح دادن نشانه‌ی ضعفه. وقتی بیشتر توضیح بدهید، بیشتر ضعیف هستید. یعنی قدرت در این هست آن کاری که درست می‌دانید انجام بدهید. حقیقت هیچ‌وقت پنهان نخواهد ماند. بالاخره روزی (یکسال، دوسال و یا ده سال) کسانی که قضاوت کردند خواهند فهمید که آن‌طوری نبوده که فکر می‌کردند. 

هرچه بیشتر توضیح بدهیم بیشتر فحش می‌دهند، بیشتر حمله می‌کنند. سپس به جایی می‌رسیم که گریه می‌کنیم و بعد که گریه می‌‌کنیم بیشتر فحش می‌دهند و بیشتر حمله می‌کنند. خیلی بامزه است این ماجرا در جامعه‌ی ما.