در زمان‌های قدیم و نه چندان قدیم متکدیان را در سطح شهر می‌دیدیم که با حقه‌ و ترفندهای مختلفی اقدام به گدایی می‌کردند. میزانِ تبلیغات فراوان صدا وسیما به حد تهوع آوری رسیده است که می‌توان آن را با تکدی‌گری مثال زد که بسیار وجه تشابه دارد.

پخش فراوان تبلیغات در صدا و سیما و سبک آن، به حدی نزول کرده که دیگر نمی‌توان آن را تبلیغ نامید. دقیقا شده همان حقه‌بازی و تکدی‌گری. تبلیغات فراوان در انواع مختلف آن در صدا و سیما به جایی رسیده که غیرمستقیم می‌گویند: تورو خدا از من بینوا خرید کنید.

منتها تنها تفاوت تبلیغات با گدایی، در وعده‌های سرخرمنِ جایزه‌های نقدی و غیرنقدی آن است. مثل این است که هنگام پیاده‌روی در خیابان مردی با کت و شلوارِ شیک سر راهتان سبز شود و مؤدبانه درخواست وجه نقد کند.