وقتی کسی نزدِ پزشک می‌رود و می‌گوید: «من صدایی در سرم می‌شنوم»، بی‌تردید، آن پزشک او را به یک روانپزشک معرفی می‌کند.
واقعیت آن است که تقریباً همه‌ی آدم‌ها همیشه صدا یا صداهایی در سرِ خود می‌شنوند: روندِ بی‌اختیارِ فکر، که نمی‌دانی توانِ آن را داری که متوقف‌اَش کنی. مدام، در فکر، با خود حرف می‌زنی.
حتماً در خیابان به آدم‌هایی «دیوانه» برخورده‌ای که مدام با خودشان حرف می‌زنند. خُب، وضعیتِ آن‌ها با وضعیت تو و بسیاری از آدم‌های نُرمالِ دیگر چندان تفاوتی ندارد. تنها تفاوتِ تو با آن‌ها این است که آن‌ها بلندبلند حرف می‌زنند و تو یواش و آهسته.
این صدا، در سرِ تو تفسیر می‌کند، نظریه می‌دهد، قضاوت می‌کند، مقایسه می‌کند، شکایت می‌کند، خوشش می‌آید، بدش می‌آید، و...