پریروز یک پست رمزدار گذاشتم. اما دریغ از اینکه کسی پیام بده و رمز بخواد. دیگه انگیزه‌ای برای پست گذاشتن ندارم. دیگه مثل سابق عطش نوشتن ندارم. نه دلم میاد این وبلاگ را حذف کنم و نه شور اشتیاق نگه‌ داشتنش. موندم چیکار کنم با اینجا. 
 
امروز یه فایل صوتی دکلمه از حسین سلیمانی شنیدم که شما را به گوش دادن شریک می‌کنم. خستگی من در رفت. یه دوست وبلاگ نویس در پست جدیدش جمله‌ای نوشته که به نظرم با محتوای فایل صوتی مرتبط هست.
 
دنیا جای یادم نمی‌رودها، جای یادم نمی‌آیدهاست.